يادم باشد حرفي نزنم كه دلي بلرزد خطي ننويسم كه آزار دهد كسي را
يادم باشد كه روز و روزگار خوش است وتنها دل ما دل نيست
يادم باشد جواب كينه را با كمتر از مهر و جواب دو رنگي را با كمتر از صداقت ندهم
يادم باشد بايد در برابر فريادها سكوت كنم و براي سياهي ها نور بپاشم
يادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگيرم و از آسمان درسِ پـاك زيستن
يادم باشد سنگ خيلي تنهاست...
يادم باشد بايد با سنگ هم لطيف رفتار كنم مبادا دل تنگش بشكند
يادم باشد براي درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام ... نه براي تكرار اشتباهات گذشتگان
يادم باشد زندگي را دوست دارم
يادم باشد هر گاه ارزش زندگي يادم رفت در چشمان حيوان بي زباني كه به سوي قربانگاه مي رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پي ببرم
يادم باشد مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه ي دوره گردي كه از سازش عشق مي بارد به اسرار عشق پي برد و زنده شد
يادم باشد معجزه قاصدكها را باور داشته باشم
يادم باشد گره تنهايي و دلتنگي هر كس فقط به دست دل خودش باز مي شود
يادم باشد هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نكنم تا تنها نمانم
يادم باشد هيچگاه از راستي نترسم و نترسانم يادم باشد زنده ام

انگاه که نیلوفر های برکه وفا پرپر شدن

وگلبرگهای عهد تو خشکیدن

یاسهای وحشی لبخند تلخی زدند

و تو مرا از یاد بردی

انگاه که ابرها

اشکهایشان را نثار ادمیان کردند

تا بذر محبت جوانه بزند

زیر چتر سیاه خود نهان شدی و مرا از یاد بردی

دیگر به فلک شکایتی نخواهم کرد

بر لب همان برکه طلایی

که روزی نیلوفرهای عشق در ان می روییدن

خواهم رفت و خواهم گفت

من نیز تو را از یاد خواهم برد

من امروز تنهام مثل روز های قبل هیچ فرقی برام نداره سال ۸۵ که برام خیلی بد بود گفتم که سال جدید دیگه خوبه ولی تا الان که هیچ فرقی نکرده .......راستی بچه ها شما شده تا حالا کسی رو که دوسش داشتین از دست بدین؟ چه حسی بهتون دست میده ؟برای من که وحشتناک بود

به خدا نمی تونم فراموشش کنم .دوستام همه میگن که دیگه تموم شده بی خیالش شو .ولی نمیشه ..کاش .......کاش میشد برای همیشه فراموشش کنم سال ۷۸ بود که با تمام امید با تمام ذوق و شوق بهش رسیدم شاید باورتون نشه دیگه هیچی از خدا نمیخواستم به خودم گفتم تو چه قدر خوشبختی  روزهاااااااااااااا گذشت ...سالهااا گذشت تا پارسال که من دیگه نداشتمش ... راستی ۲ اسفند ۸۷ بود که به دستش آوردم و ۲ اسفند ۸۵ بود که از دستش دادمبعضی وقتها خیلی کم می ارم دیگه طاقتم تموم میشه ولی میگم دختر محکم باش اون مال تو نبود بذار بره .همه اش به خدا میگم اگه مال من نیست پس چرا فراموشش نمیکنم .همه اش از خدا میخوام اونی که عزیزم  رو ازم گرفت به ارزوهاش نرسه دوست دارم تو همین دنیا ازش انتقام بگیرم

دیگه به خودم قول دادم به هیچ عنوان از روی احساسات عاشق نشم .حالم از هر چی نا مرده به هم میخوره .هر کسی به نظر خودش پیش چشم من خودشو عاشق جلوه میده ولی مر ده شور اون عاشقیشو ببرن

یکی تظاهر میکنه دوست داره ....عاشقته .برات غیرت نشون میده .....ولی عذابت میده .شکنجت میکنه...به خدا دروغ میگه ..من که دقیقا شکل یه عروسک براش بودم ..وقتی که بازیش با من تموم شد منو نخواست .منم از دستش خسته شده بودم ..دیگه قرار نیست گول بخورم ....دوست دارم خودم باشم و خدای خودم ........اینقدر حرف دارم که میخوام تا صبح بنویسم .ولی دیگه خسته شدم .بچه ها برای همتون ارزوی موفقیت دارم.قدر خودتون رو بدونید

ازعشقم جدا شدم

من شمعداني بودم و او پرپرم کرد

برگ درختي بودم و خاکسترم کرد

هر روز با يک خاطره، با بال رويا

پرواز مي کردم،که بي بال و پرم کرد

گفتم نرو تنهايم اي همزاد باران

رفت و نگاه آخرش تنهاترم کرد

او سنگ زد بر شيشه احساس هايم

خون را ولي مهمان چشمان ترم کرد

وقتي که گفتم هر چه ميل توست باشد

مثل غروري ايستاد و باورم کرد

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که در همسايه ی صدها گرسنه،

چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم،
نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم،
بر لبِ پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می ديدم يکی عريان و لرزان؛

ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين؛
زمين و آسمان را،
واژگون، مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
نه طاعت می پذيرفتم،
نه گوش از بهراستغفارِ اين بيدادگرها تيز کرده،
پاره پاره در کفِ زاهد نمايان،
تسبیح را صد دانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
برای خاطر تنها يکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو،
آواره و ديوانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به گردِ شمع سوزانِ دلِ عشاقِ سرگردان،
سراپایِ وجودِ بی وفا معشوق را،
پروانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به عَرشِ کبريايی، با همه صبزِ خدايی،
تا که می ديدم عزيزِ نابجايی،

ناز بر يک ناروا کرده خواری می فروشد،
گردشِ اين چرخ را،
وارونه بی صبرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می دیدم مشوّش عارف و عامی،

زبرقِ فتنه ی این علمِ عالم سوزِ مردم کش،
به جز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فکری،
در اين دنيای پُر افسانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جایِ او باشم؛
همين بهتر که او خود جایِ خود بنشسته و تابِ تماشایِ تمامِ زشتکاری هایِ اين مخلوق را دارد!
وگرنه من به جایِ او چو بودم،
يک نفس کی عادلانه سازشی،
با جاهل فرزانه می کردم؛
عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

یکی از دوستام که وبلاگم رو دیده بود از م گله کرد که چرا غمگین مینویسم.آخه وقتی آدم دل خوشی نداره چجوری میشه شاد نوشت.ولی من چون خیلی دوستش دارم و برام ارزش زیادی داره میخوام از مطالب غمگین کمتر بنویسم .ولی هر موقع دلم گرفت دیگه چاره نیست باید نوشت .....روزهای خوشی رو برای همتون مخصوصا دوستم آرزو میکنم

تو از بازی گریزانی

من از بازیچه بودن سخت بیزارم

سلام 

امیدوارم که حال همگی شما خوب باشه...

بچه ها من از این زندگی خسته ام .از آدما بدم میاد دیگه به هیچ کسی اعتماد ندارم

میدونین از وقتی که خودمو شناختم مصیبت و غم داشتم از همون سنی که دوران ازادی تو هستش از همون سنی که باید برا خودت بودی من عاشق شدم ۱۶ سال بیشتر نداشتم تو عالم خودم بودم که نفهمیدم چی شد التماس خدا میکرم التماس امام رضا میکردم که منو اون رو به هم برسونه خدا حرف منو گوش کرد و منو به اون رسوندوای چقدر خوشحال بودم به خودم میگفتم دختر تو دیگه هیچ غمی نداری ۷ سال باهم زندگی کردیم ۳ سال اول خوب بود وای به اون ۴ سال بعدش دیگه من اونو نداشتم با تمام وجود دوسش داشتم من سر کارمیرفتم اون سر کار میرفت من می اومدم خونه اون نبود به انتظارش مینشستم ولی وقتی می اومد دوباره زود میرفت.چقدرانتظار.چقدر بی قراری .اواخر خیلی منو اذیت کرد دیگه یادش رفته بود یه زمانی همدیگه رو تا خدا دوست می داشتیم میدونین عشق من اون بود ولی عشق اون یه نفر دیگه بودخیلی سخته ۴ سال با کسی غذا بخوری با کسی بخوابی کسی رو دوست داشته باشی ولی اون دلش جای دیگه .قلبش واسه کسی دیگه باشه.تا وقتی که بهم گفت که من یه نفر دیگه رو میخوام حالا بگید من باید چیکار میکردم همه خاطراتمو کردم تو یه چمدان و با تمام بد بختی و نا امیدی اومدم خونه بابام خونه ای که در  اوج کودکی نمی دونستم عشق چیه .حالا ۲ ماه گذشته که من دیگه ندیدمش و برا همیشه اونو از دست دادم.تو این زندگی خیلی نا مردیها دیدم یه نفر هستش که با تمام وجود برام نا مردی کرد ولی خودش به این نا مردی میگه دوست داشتن .مسخره است .نه؟

امروز شنیدم که رفته ای

و دلم باز شکست

و تنم باز گریست

و نگاهم پی یار گم شد

من چه تلخم امروز !!!

***

زندگی شاید همین باشد ، یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را

جز برای او و جز با او نمی خواهی

من گمانم زندگی باید همین باشد

من از نسل عشق های آتش گرفته ام

از نسل مردمان درد

از نسل زندگی

که از بذر عاطفه ای قد کشیده ام

من در سرزمین های شرقی با آفتاب طلوع کرده ام و طعم باران را با احساس پنج گانه ام چشیده ام.

من با بادها به دنیا آمده ام و با بادها می میرم و ایمان همزاد من است که با من به دنیا

آمده و با من نمی میرد.

من تمام کودکیم ازعطر شب بوها گیج بوده ام زیر درختان سبز رویا بافته ام وهمه دشتهای خیال را دویده ام.

من جوانیم را در کوچه باغی که نگاهم در راه خاکی آن گم شده است جا گذاشته ام و

یکباره به میان سالی رسیده ام.

من تمام خودم را در خودم یافته ام و هنوز از خودم هزار سال نوری فاصله دارم.

من روز هایم را در تنهایی و سکوت گذرانده ام وشب ها خواب نیلوفر های سر گردان را دیده ام.

من راز گل ها را می دانم و از بهار هزار خاطره دارم.

من سال هاست که عاشقم.

درست از روزی که مادرم سیب را گاز زد و  پدرم گندم را عصیان نمود من عاشق شدم.

و سالهاست که هبوط پدرم را درد می کشم

و عمریست که زندگی می کنم

و عشق می سوزانم.

زندگی تکرارزخم کهنه ی دیروز نیست

بالهای خسته ات را رو به فردا باز کن

خيلي سخته وقتي که بفهمي کسي که دوستش داشتي و براش مي مردي ...صبح تا شب به يادش بودي ...با گريه هاش گريه مي کردي ..با خنده هاش مي خنديدي ...فقط اداي ادماي عاشق رو برات در مي اورده ...خيلي سخته که بفهمي کس ديگري رو دوست داشته..واسه يکي ديگه مي مرده...دوستت دارم هاي واقعيش مال يکي ديگه بوده..خيلي سخته که بفهمي بازيچه بودي..........همين!!!

 به يادت هست مي گفتي : نرو هرگز كه من بي تو فراموشم؟

 به يادت هست مي گفتي : كه هر لحظه ، شبها ، صدايت هست در گوشم ؟

 كنون آن روزها رفته

، تو هم رفتي ،

 اينك من شدم تنها ،

 اسير دردها ،

 غمها تمام روزها ،

شبها ،

ماهها ...

 شكسته در گلو بغضم ،

 به يادت اشك مي ريزم

به یادت ای وجودو هستی من

به یادت میمیرم

به یادت ای امید من

اکنون دور از آشیان میمیرم

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

 آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،

 می خواهم بدانم،

دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

. بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند

من از اعداد گریزانم ...

آه خداوندا ... اشکهایم را ببین ، ببین چگونه بی انتها به تکرارشان می شتابند ، مادامیکه می دانند و هیچ ندارند که بسازند ... آه ... اکنون که 13148634 ساعت از اولین گریه ام میگذرد ، توشه ای جز یادت ندارم  ... محتاجت نگاهم دار ، که هیچ نکرده ام ... 

حق یار همتون

بیمناکم از احوال پروانه ای که ترنم بر هم تابیدن باله های پریشانش ، دیدگانم را بر حسرت تابش امواج نگاهت مدهوش گرداندست ... روزگاریست که آشفته از این های و هوی می مانم و کلام آمیخته به اندوه بی سرانجامش ، بر سراب تاریک افکارم مزید گشته است ...

مادامیکه تنها مأوای درونم ، سایه از الطاف کردگارم بود ؛ پاسخی از برای آن آهی که نهادش بر می افروخت در خود نیافتم .

آری ... می دانم ؛ می دانم در گیرودار شباهنگام ، خیره به آسمانی عاری از انوار می گشتی ؛ و در هراس ، که مبادا سپیده دم ، امیدت را از رؤیت تیرگی گریبانش محروم گرداند ...

آه ... آن خلقتی که می تابد ، فارق از چشم داشت ؛ می پروراند و حیات می بخشد ، بی کنایه و منّت .

قادرا ... تصویری از آفتابم گردان ، شاید پرتوی از هزاران ، روزگاری بر فراز دیدگانش فرود آید و کلامم را چون نسیمی به اعماق افکارش رسوخ گرداند ؛ دوستت میدارم ...